Sprawdź e-zdrowie

Teleradiologia (radiologia na drogę) – forma radiologii, wpadająca w sklep telemedycyny. Trzyma w sobie elementy telekomunikacji, informatyki i medycyny, zaś w szczególności radiologii.

Dzięki wykorzystaniu innowacyjnych metodzie idzie na zmianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, kiedy również silne (przesyłanie najdoskonalszej klas zdjęć USG, MRI). Idzie na diagnozę na przestrzeń. Umożliwia przesyłanie obrazów o wielkiej rozdzielczości, a jeszcze interaktywną transmisję audiowizualną z ogromną czułością a w momencie rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) idą na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w globalnej sieci Internet, a dodatkowo na drogach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia bycia szpitali oraz zagranicznych firm ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące pomocy w obrębie teleradiologii przebywają na dowód w Indiach, a oferują usługi dla szpitali w USA lub Dużej Brytanii. Poleca się w niniejszy ćwicz różnice czasowe pomiędzy państwem, w jakim pracuje centrum opisowe, a państwami, w których mają siedzibę szpitale. Dzięki temu wydatek funkcjonowania wiele się obniża.

Pomoc techniczną w obrębie konfiguracji sprzętu oraz narzędzi diagnostycznych (TK, MR również drugie) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych urządzeń do utworzenia połączenia z własnymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Budowę i formę oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w terenie obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z poziomu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo ekspertów w obszarze organizacji transferu informacjach w klasie
Optymalizację protokołów akwizycji danych popularnych na urządzeniach TK i MR przez naszych radiologów
Doradztwo w terenie wyboru łącza i organizacji dostępu do budowy publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
produktów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Spośród tego
powodu nie jest ona usługą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, choć jest grana pośrednio na jego
korzyść. Uważa ona budowę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (lub z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz zabezpieczenia
technicznego transmisji). Pewno być produkowana
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w lokalu przez pracowników
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod nazwane potrzeby,
np. obszary o małej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Już w warunkach polskich są to raczej połą-
czenia punkt-punkt lub małe sieci zamknięte.
Teleradiologia była się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, ewentualnie nowych informacjach o pacjencie
i sukcesów jego doświadczeń) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już tworzonych w obecnej metodzie,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, a przez
to przyjemnemu, dużemu i trwałemu dostępowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci internetowych) i sposobów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o podobnych parametrach
i zaletach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do całych czy tylko wybranych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej zarówno dostęp do medium meto-
dą „zapamiętaj i prześlij” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, jak i transmisję w momencie rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do powstania i wzrostu teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz wyższe wykorzystanie diagnostyki obrazowej
w profilaktyce zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez powodu na godzinę doby i dzień tygodnia,
oraz w sposobie pilnym,
− możliwość szybkiego uzyskania tą drogą (bez sensu
na trasa) tzw. drugiej uwagi w ważnych przy-
padkach,
− pojawianie się całkiem innych metod wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność pracy i pomocy,
− zapewnienie odpowiedniej jakości zdalnych usług
tego standardu,
− nacisk pacjentów na zwiększenie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez placówki opieki
zdrowotnej rozwiązań popularniejszych i ułatwiających
lepsze zarządzanie zasobami.
Wysoka klasę usług telemedycznych prawdopodobnie istnieć
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo możliwościach i wstęp do nich na wartości
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji danych również ich
kompletności itd.),
− pracę w dziale schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w ostatnim również wieloma metodami) itp.,
− wydajną organizację pracy,
− stosowanie systemów ochronie jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez specjalistów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i poradę techniczną.
Wady teleradiologii i zagrożenia dla jej wzrostu
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i stylu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, oraz brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych